Gdańska Ołowianka nie ma szczęścia do inwestorów. O planach jej rewitalizacji mówi się głośno, ale na szumie medialnym się kończy. Tymczasem, niezależnie od szumu, skrawek po skrawku, niejako organicznie, wyspa nabiera nowego wyrazu. Jedną z jej perełek okazuje się być restauracja mieszcząca się w Hotelu Królewskim.

zobacz na mapie

Hotel Królewski jest owocem wieloletnich prac renowacyjnych starego spichrza królewskiego. Mieści w sobie elegancką restaurację z widokiem na Motławę, która godnie sąsiaduje z Filharmonią Bałtycką. Ta restauracja jest jedną z nielicznych, które mają odwagę przedstawić gościom menu firmowane nazwiskiem szefa kuchni. Jak się okazuje, nie bez powodu, bowiem to jedna z najlepszych kuchni Gdańska.

W restauracji panuje klimat oficjalny. Obsługa jest chłodna, sztywna, mało komunikatywna, a momentami nawet słabo kompetentna. Niemniej stoliki nakryte są czystymi obrusami i pełną zastawą, z ukrytych w suficie głośników płynie kojąca muzyka, na ścianach wiszą ryciny o tematyce marynistycznej, przez wykute w grubym murze okna byłego spichrza można podziwiać spektakularny widok na Motławę i jej nabrzeże.

Menu jest dziełem autorskim szefa kuchni, Wojciecha Harapkiewicza. Szef podpisał się na nim, ale niebezpodstawnie, bowiem pełnymi garściami czerpie z tradycji kuchni europejskiej, odważnie łączy smaki, wykorzystuje rzadko w Polsce spotykane składniki, a na talerzach maluje obrazki, które stanowią doskonałą uwerturę do oczekujących gościa doznań smakowych. Karta co jakiś czas przechodzi zabiegi odświeżające. Zawsze jest dobrze przemyślana, a przy tym nieprzeładowana, dzięki czemu kuchnia jest w stanie podać każde danie z karty, jednocześnie zachowując najwyższą jakość.

W restauracji z kuchnią tej klasy każda propozycja menu z założenia jest doskonała. Tak właśnie jest w przypadku Królewskiej. Trudno więc coś polecać szczególnie, więc ograniczę się do przedstawienia kilku wybranych dań, które, reprezentując poszczególne sekcje menu, nakreślą nieco kulinarny klimat lokalu. Wszak cokolwiek wybierzemy z karty, nieodmiennie będziemy zadowoleni.

Reprezentantką zup niech zatem będzie chorwacka zupa krewetkowa. Podaje się ją tutaj z sakiewką z ciasta naleśnikowego z małą krewetką w środku. Zupa smaczna, aromatyczna, a sakiewka całkiem miła. Z listy dań głównych muszę wspomnieć jagnięcinę. Jestem bowiem wielkim fanem tego mięsa i gdziekolwiek je dostrzegam, zawsze zamawiam. W Królewskiej jadłem jagnięce kotleciki z kostką. Były doskonale wysmażone, jędrne i soczyste, ugarnirowane grillowanymi warzywami, podane z aromatycznym sosem. Sekcję rybną niechaj zilustruje diabeł morski ułożony na zygzakach z sosu na bazie octu balsamicznego, podany z ciekawie zwiniętym czarnym makaronem, sałatką z rukoli i kilkoma krewetkami. Cały kunszt tego dania widać dokładnie na zdjęciu. Fotografia ilustruje też danie z pozoru całkiem zwykłe - pierś z kurczaka. Tutaj ubrano ją w wykwintne szaty, przygotowano z owocami, zapieczono pod mozzarellą i przyodziano sosem różanym. Ha!

Lokal ma też jednak słaby punkt, a jest nim obsługa kelnerska. Pewnego popołudnia, gdy w towarzystwie kilku osób wpadliśmy przekąsić coś w Królewskiej, kelnerka stawiała długotrwały opór zanim jedna z moich współbiesiadniczek w końcu złożyła zamówienie specjalne. Współbiesiadniczka zażyczyła sobie przekąskę z krewetek na sposób azjatycki według własnych oczekiwań. Po niepotrzebnych deliberacjach z kelnerką okazało się, że szef kuchni chętnie przygotuje przekąskę na życzenie. Co więcej, przekąska przerosła oczekiwania mojej współbiesiadniczki i od razu rozjaśniła jej lico. Krewetki podano w otulinie z cienkiego ciasta, doskonale chrupiące na zewnątrz i delikatne w środku. Całości dopełniały dwa sosy - jeden słodko-kwaśny z wyczuwalnymi aromatami karmelu i pomarańczy, a drugi pikantny. Całość udekorowano kawałkami kokosa. To dopiero!

Na deser w Królewskiej zawsze zamawiałem doskonały creme brulee. Dziś nie ma go już w karcie, a szkoda. Podawano go z kawałkiem mango, polany likierem cointreau, który zapalano przed podaniem. W nowym menu zastąpiło go creme brulee w trzech odsłonach - z akcentem kawy, owoców leśnych i w formie klasycznej.

Chętni na smakołyki z królewskiej kuchni muszą się nieco napocić, żeby dostać się do restauracji. Jak na razie prowadzi tu jedna i to niedogodna ulica, dodatkowo wyściełana kocimi łbami. Podjęte trudy jednak z pewnością się opłacą. Nadmotławski Gdańsk widziany przez okna wykute w grubych murach starego królewskiego spichrza wygląda fantastycznie. Jeśli z talerza zerknie na nas jakaś królewska pyszność, ów widok bez wątpienia będzie jednym z niezapomnianych.

Lokalizacja: